De eerste kennismaking met de nieuwe beheerder van Bar de Belt is allesbehalve alledaags. Midden in de kantine zit hij aan een tafel, terwijl de tranen over zijn wangen biggelen. Wie of wat heeft dit grote verdriet veroorzaakt? Een tweede blik verklaart het: Hans Buzink zit uien te schillen. “Voor de stoof”, zegt hij.
Hans is een man met een schat aan verhalen. Wie op de juiste knoppen drukt, krijgt ze te horen. Over zijn ruime horeca-ervaring, zijn missies naar Bosnië, Afghanistan en Irak en zijn bijzondere band met Fortis.
Over Fortis later meer. Eerst iets anders. Vorig jaar kreeg Hans een flinke klap te verwerken. Op 11 januari legde een brand het truckersrestaurant It’s Burger Truckstop in Vlissingen-Oost in de as. Hans was de uitbater. “Het was mijn lust en mijn leven, ik was mijn hele hebben en houden kwijt. Ik ben er toen nog heel lang iedere morgen naartoe gereden. Om te kijken of het wel echt zo was en uit nieuwsgierigheid wat er verder gebeurde.” Het was een keerpunt. “Ga ik door of stop ik met alles? Ik ben een nuchter mens”, benadrukt hij.
Hans is 60 jaar en zit al zijn hele leven in de catering en horeca. Je kent hem mogelijk van onder meer de It’s Burger (voorheen De Smulpaap) in het centrum van Vlissingen of de KFC in Middelburg, waar hij bedrijfsleider was. Voor Defensie beheerde hij restaurants in Den Helder en in de eerder genoemde conflictgebieden. “Ik regelde daar ook entertainment voor de militairen.” Zo werden onder anderen zanger Jan Smit, bekende radio-dj’s en cabaretier Guido Weijers naar Afghanistan overgevlogen. “Weijers kwam zijn oudejaarsconference, een try-out, midden in de zomer bij ons opvoeren.”
In 2011 nam hij afscheid van Defensie en keerde definitief terug naar Nederland. Na de brand vorig jaar stond hij voor een keuze. “Ik ben rustig gaan rondkijken. Ik hoefde niet per se een ander bedrijf of een andere baan te hebben. Toen kwam ik Ruud tegen, hij is mijn achterbuurman. Hij vroeg me of ik een overname zag zitten.”
Overname
Ruud, de vorige beheerder van Bar de Belt, zocht al enige tijd naar een opvolger. Dat liep in eerste instantie spaak, waardoor hij en zijn vrouw Coby noodgedwongen nog een jaar doorgingen.
“We kwamen elkaar tegen op straat”, vertelt Hans. Een paar weken later hebben we hier in de sportkantine gezeten. Over de prijs en de overname waren we het snel eens. Daarna duurde het nog acht maanden voordat het huurcontract bij de gemeente rond was. Op 1 juni heb ik de kantine definitief overgenomen.” Hij onderstreept: ”Doe het goed of doe het niet.”
Bij Fortis
Hans komt oorspronkelijk niet uit Zeeland. Zijn komst naar de provincie is een verhaal apart, met Fortis in de hoofdrol. “Ons gezin is hier in 2004 vanuit de Veluwe komen wonen. Ik ben geboren en getogen in Putten. In die omgeving was ik de baas van een aantal catering-locaties, zoals Veenendaal, Barneveld en Leusden.”
Wat trok hem en zijn gezin naar Zeeland? “We gingen altijd naar Frankrijk en brachten dan op de terugweg een weekje door op een Walcherse minicamping. Dat deden we ook in de meivakantie, herfstvakantie en kerstvakantie. We waren hier zo vaak dat we zeiden: waarom gaan we hier niet wonen? Of ik nu vanuit Zeeland of vanuit de Veluwe naar Bosnië ging, dat maakte niet uit.”
Fortis was bepalend voor de nieuwe woonomgeving. “De kinderen zaten al op korfbal toen we nog op de Veluwe woonden. Fortis had de juiste papieren: een grote vereniging, ambities voor de toekomst en saamhorigheid.” De kinderen werden lid en Hans moedigde ze aan vanaf de zijlijn. Zo leerde hij de vereniging en de mensen goed kennen.
Nieuwe kaart
Terug naar het heden. Hans gaat de kantine samen met zijn compagnon Bart Willems beheren. Bart is kok en Hans benadrukt: “We zijn gelijkwaardig. Ik ken hem al een jaar of tien, twaalf.” Ook de menukaart heeft een update gekregen. Er zijn meer hapjes en andere bieren toegevoegd.
Tot slot heeft Hans nog een boodschap voor de ploegen: “Als teams na een uitwedstrijd nog wat willen eten of drinken kan dat. Dan blijf ik gewoon open, ook als het wat later op de avond is. Wel even bellen van tevoren.”
Interview: Elias den Hollander
