Met gezwinde spoed rep ik mij deze zaterdagavond naar het clubhuis. Na eerst het buurtgrut de nodige stuipen op het lijf te hebben bezorgd tijdens de jaarlijkse Halloweentocht, is het tijd om de herfst op minder griezelige wijze te gaan vieren. Twee feestjes voor de prijs van één zeg maar.
Op het programma staat een relax herfstavondje met silent disco, spelletjes en knapperend haardvuur. Iets nieuws dus ik ben heel benieuwd. Eindelijk is er na bijna twee jaar weer een feestje in het clubhuis en wat hebben we daar lang naar uitgekeken.
Silent Disco
De parkeerplaats is maagdelijk leeg (er zouden toch wel mensen zijn?), maar zodra ik de bocht om ben zie ik daar de verklaring en ben ik gerustgesteld. Een plekje voor mijn fiets is dus even zoeken, maar een goed teken. Dat moet volle bak zijn! Normaliter komt de muziek je bij elke stap een tikje luider tegemoet, nu slechts het gekwebbel van een duo dat even een frisse neus haalt. Als ik de deur open ontvouwt zich voor mij een wonderlijk schouwspel. In de zaal is de dansvloer druk bezet en zie ik mensen met hun handjes in de lucht, mensen die een denkbeeldige microfoon vasthouden en (een poging doen tot) meezingen en mensen die de luchtgitaar hebben omgehangen. Enige overeenkomst is dat iedereen een koptelefoon op heeft. Via drie verschillende kanalen wordt er muziek gedraaid en dit valt zo te zien in de smaak. Leuke bijkomstigheid is dat je bij iedereen kunt zien welk kanaal er op staat door middel van een rood-, groen of blauwverlichte koptelefoon. Zijn bijvoorbeeld de rode koptelefoons uit de plaat aan het gaan? Dan kan je snel naar het rode kanaal switchen. Maar het is leuk om te zien, en heel bijzonder: het meeste geluid komt van de mensen die lekker aan tafeltjes en aan de bar zitten te ouwehoeren.
Herfstsfeer
In het hoekje op het podium wordt er driftig gebeerpongd en ik loop via de achterdeur naar buiten. Ook daar is het gezellig druk onder de partytent en doen de vuurkorven hun verwarmende werk. Eveneens wordt er in stilte gedanst. Er zijn marshmellows, er is herfstgluhwijn en de schalen met bittergarnituur en worstenbroodjes gaan in het rond. Tijd voor een drankje (vooruit, een paar) en ik meng me in het stille feestgedruis. Er zijn oude bekenden en er wordt veel gelachen. Ook ik laat me nog even verleiden tot het opzetten van een koptelefoon en waan me weer even terug in de tijd.
Gezelligheid kent geen tijd is een bekend Nederlands gezegde, maar helaas komt de klok van twaalven al snel weer in beeld en is het noodgedwongen tijd om naar huis te gaan. We kunnen als EC terugkijken op een zeer geslaagde avond en hopelijk mag dit een opmaat zijn tot meer!
Marcel van Boven EC A’s en Senioren
